Ze świecą szukać dziś studenta, który nie posiada własnej komórki. I nie o drewnianej komórce stojącej koło domu tutaj mowa, a o pewnym niewielkim urządzeniu, którego sposób funkcjonowania dla większości pozostanie pewnie zawsze tajemnicą. Oczywiście do standardowego wyposażenia dzisiejszego żaka dodać trzeba jeszcze kilka działających w magiczny sposób przedmiotów. Zaraz po podręcznym telefonie można chyba śmiało postawić komputer – nie zawsze swój własny, nie zawsze pod ręka – jednak co raz częściej przenośny i stale współpracujący ze swoim najlepszym przyjacielem Internetem i dobrą koleżanką drukarką. Do kompletu dorzucamy odtwarzacz MP3 i kartę chip umożliwiającą wyciągnięcie pieniędzy w najbliższym bankomacie – choćby po to by skserować notatki czy też rzadką książkę przy pomocy niezwykłego pudełka, które ludzie zwykli zwać Kserem.

Te i kilka innych cudów techniki na stałe utkwiło w codziennym studenckim życiu, niezaprzeczalnie i bez pytania determinując jego styl. Mimo tego każdy z nas umie oczywiście doskonale poradzić sobie bez tych wszystkich „gadżetów” ale… czy na pewno? Ile nerwów potrafi przysporzyć nam awaria w dostępie do sieci, gdy  jesteśmy w kluczowym momencie rozmowy na gg lub też gdy właśnie na ostatnią chwilę szukamy hiperważnych informacji niezbędnych do jutrzejszego referatu. Jak trudno umówić się z kimkolwiek lub znaleźć w środku miasta, gdy komórka odmawia współpracy, bo „ktoś” zapomniał ją naładować, zresztą jeżeli udało nam się ją nieszczęśliwie zgubić lub wykąpać w stawie może okazać się, że nie będzie miał nas kto obudzić, bo kto dzisiaj korzysta z tradycyjnego budzika? Wszystkie te małe kataklizmy budzą nieuchronnie pewne trudne pytanie: Jak radzili sobie z tymi wszystkimi trudnościami studenci lat temu pięćdziesiąt, czy nawet dwadzieścia?

No cóż, można te czasy spokojnie uznać za historyczne i z takimi prawdopodobnie się kojarzą, być może właśnie dlatego warto przyjrzeć im się dokładniej.

Sama z pewną nostalgią wspominam jeszcze okres, gdy komórek w Polsce nie było i chociaż cenie sobie wielce możliwość natychmiastowego osiągnięcia kontaktu z potrzebną w danym momencie osobą, myślę, że każdemu z nas – bardziej lub mniej – ciąży nie odstępująca na krok „smycz”. Z jednej strony kilka manewrów na klawiaturze pozwala wykonać jak najbardziej spontaniczny ruch w stronę dawno nie słyszanego przyjaciela, z drugiej mało kto wpada w odwiedziny bez odpowiedniej zapowiedzi. Przyzwyczajeni do możliwości stałego kontaktu, odkładamy wszelkie ustalenia na później, kończąc rozmowę tym prostym zdaniem ”skontaktujemy się” nie ustalając nawet kto i kiedy ma zadzwonić. Po co, skoro zadzwonić może każdy i o jakiekolwiek porze? Niestety czasem gdy brak konkretów okazuje się, że nikt nie czuje się zobowiązany, po za tym można zadzwonić przecież jutro, pojutrze, najlepiej na ostatnią chwilę. A przecież mogło być tak prosto, wystarczyło umówić się od razu J No bo nasi rodzice musieli mieć jakiś sposób by spotykać się w tym samym miejscu i o tej samej porze, no nie?

Przyznam, że wiele kosztowało mnie uzmysłowienie sobie, że przy pomocy samego Internetu sesji nie pokonam. Przywykłam raczej do korzystania z klawiatury i nieźle opanowałam korzystanie z meandrów internetowej wiedzy, niekiedy przecież sprytnie ukrytej, kolejka w Uniwersyteckiej Bibliotece wzbudziła więc we mnie pewne zaskoczenie i uczucie wielkiej niesprawiedliwości, że o to muszę do Buły pojechać, książkę (w komputerowym już spisie) odnaleźć, wypełnić odpowiednią karteczkę i następnego dnia odstać swoje, by należny mi egzemplarz otrzymać, oczywiście jeżeli nie został już wcześniej przez kogoś wypożyczony. Znów nasuwa się pytanie. Jak oni sobie kiedyś radzili?

W pewien niepokój może też wprowadzać sytuacja, w której mamy w ręku ważne notatki, ale nie za bardzo wiemy co z nimi zrobić, wszak najbliższy punkt ksero jest o dziwo zamknięty, a notatki oddać trzeba „zaraz”. Tym bardziej trudno wyobrazić nam sobie realia, w których punkty ksero nie znajdowały się w okolicach studenckich molochów w kilkusetmetrowych odstępach. A opowiadania mojej babci (niegdyś nauczycielki) o przepisywaniu notatek przez 3 czy 4 kalki brzmią dziś trochę jak science fiction.

Nie tylko rzeczywistość typowo studencka zmieniła się nieco od czasów gdy uczyli się nasi rodzice czy też nawet gdy my sami byliśmy dziećmi. Dzisiaj siedmiolatki na trzepak wychodzą z komórką i mama już nie woła przez okno na obiad, a po prostu dzwoni do swojej pociechy. Nie wielki to problem, pod warunkiem, że przykładowa „mamuśka” nie jest zbyt nadgorliwa i o swoje dziecko za bardzo się nie martwi. Wydaje mi się, że nie będzie przesadą jeśli uzna się, że komórka u zbyt małego dziecka ma spory wpływ na jego rozwój. Na koloniach, na których zdarzyło mi się być opiekunem każdy choćby najmniejszy problem musiał zostać skonsultowany z mamą – cóż to za wakacje? Wakacje z mamą, bo komórka to przedłużenie pępowiny. Kiedyś do domu wracało się o zmierzchu i grania w klasy nie przerywał telefon.

Kto miał Playstation, X-boxa, kablówkę i komputer? Który rodzic miał w ogóle telewizor w domu? Była Amiga i Pegasus, ale i tak wszyscy woleli spotkać się na podwórku. Teraz rzadko widuje w swojej okolicy dzieci, czasem ewentualnie te przechadzające się między swoimi domami tylko po to by zagrać razem w nową grę.

Zwracam na to uwagę, bo wydaje mi się szokujące jak bardzo inaczej czas spędzają dzisiaj kilkulatki i próbuje wyobrazić sobie jak będą wyglądały ich studia. Być może faktycznie w przyszłości przejdzie się na system zdalnego nauczania przez Internet, jak silne będą wtedy przyjaźnie zawiązane na studiach…

Przerażające jest jeszcze jedno zjawisko. Choć możliwości co raz większe, a w kraju żyjemy wolnym, odnosi się wrażenie, że są rzeczy, których dokonać co raz trudniej. Każdy ruch udokumentowany powinien zostać w zawiłej biurokracji, każdy człowiek przyporządkowany odpowiedniemu numerowi. W przyrodzie podobno nic nie ginie, a w kraju takim jak nasz tym bardziej nie powinno. Nie obędzie się więc bez rejestracji, dokumentacji ani odpowiednich ustaw wskazujących jak to, a tamto wyglądać powinno. Dlaczego przez tyle lat wszystkie zabawki były bezpieczne, a mleko zdrowe natomiast dzisiaj trzeba patrzeć co się trzylatkowi daje do ręki, bo „czymkolwiek” może sobie krzywdę zrobić, a mleko - jak tłumaczą niektórzy naukowcy – w dużych ilościach szkodzi zdrowiu. Znów zapytam, jak Ci ludzie „ z przeszłości” mogli przeżyć?

Zaczęło się od komórek, skończyło na trującym mleku. Pozornie bez większego związku, jednak wszystko sprowadza się do wspólnego pierwiastka jakim są zmiany w otaczającej nas studentów rzeczywistości. A nie są te zmiany bez znaczenia, przede wszystkim dlatego, że to my za kilka lat będziemy mieć największy wpływ na to co będzie się działo w około i powinniśmy czasem trochę z dystansem przyjrzeć się nam samym, by nie powielać błędów, a pielęgnować to co sami doceniamy.

bosh.. w ogóle co za bzdury pisze. bez herbaty jednak mi gorzej. ha ha ha. dobranoc.

...tak w herbacie odbija się moja lampka, i kawałek mojego świata komputerofila :P

Ludzie się pytaja "po co Blog?"
inni... "a po co Ci te wszystkie zdjęcia"

a wy wiecie po co?

...dzień
dzień
dzień
dzień...

Od wschodu do zachodu zajęcia, ale ja się i tak cieszę - w tym roku pierwszy raz we wtrorek nie wracałam po ciemku, zmiana czasu tez w końcu robi swoje. Sowieso ciężko ale piknie.

A no i zyskałam dziś nowe doświadczenie fryzjerskie, ale o to już pytajcie niejakiego pana Ź.(hihi)